shutterstock 181988006

Een avond als vele anderen lijkt het. Ik vergis me echter. Al kort na de warme hap zijn mijn gedachten steeds bij voedsel. Niet even, maar

elke keer opnieuw. Het lijkt niet te stuiten.
Ik loop naar de koelkast en kijk wat er is aan lekkers. Niet veel bijzonders. Toch pak ik iets, het moet gewoon. En zo gaat de deur van de koelkast vele malen open die avond. Op het laatst voel ik me ongemakkelijk omdat mijn buik zo vol aanvoelt.


Herken je die situatie?

Waarbij je achteraf het schuldgevoel ziet opkomen en je jezelf een slappeling voelt? Wat zit hier nu achter? Waarom is er de ene avond zoveel lekkere trek en een andere avond helemaal niet?

 

Een goede vriend brengt me op de gedachte dat het te maken heeft met een behoefte die niet vervuld wordt op dat moment. Het gaat erom dat ik in een andere situatie wil zijn dan dat ik ben. Ten diepste weet ik dat hij gelijk heeft, ik ken het verschijnsel. Fijn dat hij me hier opmerkzaam op maakt. Bij anderen doorzie ik dit soort mechanismes meteen. Bij mezelf blijkt dat een stuk lastiger. Ik vecht met de werkelijkheid. En dat verlies ik altijd!


Gisteravond heb ik het voor het eerst anders gedaan; ik heb mijn behoefte eens goed ‘in de ogen gekeken’. Mezelf afgevraagd of het oké was dat deze behoefte er was. De stap naar het loslaten ervan en het kunnen ZIJN met wat er is, bleek daarna niet groot meer.
Het mooie is dat het bewijs meteen geleverd werd; de koelkast bleef gesloten.


Hartegroet,
Ineke